Blog

Gedachtenspinsels

Zo overleef jij de herfst!

nov 2018

Slapen, snaaien en snauwen

De natuur verandert in de herfst. Jij verandert in de herfst. Van terrasjes en festivals schakel je over naar bank en buis. Donker, regen, somberte, andere geuren en kleuren. Je zoekt een oplossing in veel slapen en eten. Je reageert je onvrede af op je omgeving. Voor je het weet zit je midden in je herfst-dip. Samen met nog 1,2 miljoen Nederlanders. In dit artikel lees hoe je beter met de herfst om kunt gaan.

Betekenis van herfst
Even in herinnering brengen. De herfst volgt op de maximale groei van de zomer. Donker neemt toe, licht neemt af. De natuur reageert hierop: rijping en loslaten, oogsten. De energie trekt zich terug uit de uiteinden van de boom. In voorbereiding op de stille winter.

Jij bent aangesloten op de seizoenen
Jij doet mee met deze seizoensbeweging. Ook jij wordt beinvloed door de afname van licht. Net zoals de boom. Je hebt minder energie aan de buitenkant. Je keert naar binnen. Dat vinden we moeilijk. Binnen-in-je is het niet altijd leuk. En je woont en werkt in een samenleving die gewoon doorkachelt. Of juist even extra inzet vraagt, zo na de zomer. Dwars door de seizoenen heen.

Tips om de herfst goed door te komen

  • Begrip voor jouw herfstige gevoel
    Met stip op 1: verzet je niet. Kijk naar buiten en zie dat je ‘gewoon’ meedoet met het leven. Jouw beweging, jouw gevoel klopt. Geef jezelf wat je nodig hebt in deze periode. Dat jezelf toe dat je meer in huis zal zijn, onder een dekentje op de bank. Het is ok.
  • Vertrouw op de waarde van de herfst
    Als je de herfst toestaat blijkt ie waardevol. Keer naar binnen en onderzoek wat je daar vindt. Wat mag jij loslaten? Een prikkelende vraag voor vele gebieden: werk, relaties, liefde, beelden en overtuigingen. Laat de antwoorden hierop ontstaan in dit seizoen. Zo krijgt de herfst werkelijk zin.
  • Zelfzorg
    Bewaak in donkerte je eigen binnenlicht. Dit vraagt om discipline. Zorg voor voldoende beweging, minimaal 1 a 1,5 per dag. En ga naar buiten! Buitenlicht stimuleert de aanmaak van het hormoon cortisol. Cortisol houdt je wakker en alert. Zorg voor structuur in de dag. Weersta de verleiding om lang in je bed te blijven liggen, maar slaap wel genoeg. Gedurende je slaap maak je melatonine aan, dat heb je nodig om overdag cortisol aan te maken. Eet gezond en gevarieerd. Juist nu.

Zo raak je langzaam klaar voor de winterperiode. Hetgeen je in de herfst loslaat, zal gedurende de winter ligeen te liggen. En straks -in de lente- zal duidelijk worden welke loslatend weer in nieuwe vorm tot bloei zullen komen. De magische werking van de seizoenen. Als we maar durven.

Van halve naar hele kracht in je werk!

okt 2018

Van halve naar hele kracht in je werk

Vol lachend daalden mijn cliënten en ik de trap af na een sessie bij mij op zolder. In m’n beginjaren als coach was dit opvallend vaak het geval. In ’t gesprek serieusheid, en op de terugweg lekker lachen. Ik ben van nature behept met een eigen relativerende kijk op ons menselijk ‘geploeter’. Deze blik hield ik angstvallig buiten het gesprek. En als m’n officiële rol klaar was – bij het afdalen van de trap – piepte er alsnog een grap uit.

Voldoen aan een beeld
Ik had een opvatting over wie ik moest zijn in m’n vak als psycholoog en coach. Een aantal van mijn eigenschappen vond ik prima passen bij mijzelf als professional: goed luisteren, vragen-stellen, objectief en empathisch zijn. Andere delen van mijzelf vond ik ongeschikt: mijn humor, impulsiviteit en eigen gevoelens. Deze hield ik weg van zolder. Zo leefde ik meer naar mijn béeld van coach/psycholoog, dan naar wie ik helemaal ben.

Jij kent dit vast ook. Je geeft invulling aan een nieuwe rol in je leven (vader/moeder-zijn, manager, volwassen kind, coach) aan de hand van de voorbeelden en rolmodellen die je kent. Of door bepaalde ideaalplaatjes in je hoofd, van jezelf of van huis uit meegekregen. Zulke voor-beelden kunnen je houvast geven over hoe jij je hoort te gedragen in een nieuwe rol. Op zich een prima start.

Op halve kracht vooruit
Maar leven naar een beeld kent ook een prijs. Je bent steeds bezig met ‘Wat hoort wel en wat hoort niet?’. Dit kost energie. Dat niet alleen, het vervelendste is: je doet zó je best en toch kom je niet tot volledige wasdom. Je blijft steken, alsof je op een motor zit die maar op één cilinder loopt. Dan komen er gedachten als: ‘ik kom niet helemaal uit de verf’, ‘ik voel dat er meer in zit’. En dat klopt ook, je werkt eigenlijk maar op halve kracht.

Jezelf helemaal inbrengen in je werk
Ben je bereid om jezelf helemaal in te brengen, ook je ‘andere’ kanten, die je er misschien liever buiten houdt? Bereid om zichtbaar te worden in al je facetten? Dit voelt in eerste instantie kwetsbaarder, omdat je minder ‘ophoudt’. Tegelijkertijd ervaar je meer energie en leven in je werk, val je meer samen met wie je helemaal bent. Je werkt dan op hele kracht.

In míjn werk durf ik steeds meer mijn verschillende kanten er te laten zijn en te laten zien. Ik breng m’n impulsen en mijn eigenzinnige kijk ook in tijdens mijn sessies. Dit brengt levendigheid. Zoals Wende Snijders zo vol bezingt in mens durf te leven: ‘Vlieg uit in de lucht, en kruip niet in een kooi’.

Welke kracht wil jij er niet langer buiten houden?
Nu mijn vraag aan jou. Als het gaat over werken vanuit hele kracht: welke aspecten van jou staan te dringen op de trap om mee te gaan doen in je werk?

24 uur met…

sept 2018

24 uur met…

team Loopbaangroep Itip, 6 mensen. We trekken van vrijdag 14.00 tot zaterdag 14.00 met elkaar op: bereiden samen het eten en slapen onder 1 dak en in 1 tuin. Visiedagen noemen we dit. Urgente agendapunten kloppen flink aan onze deur. En de ‘wij’ tikt ook bescheiden. M’n zakelijke ik start graag met bonzende agendapunten, m’n wijzere ik weet inmiddels beter. Bij het Itip starten we met de ‘wij’. En dat klopt altijd weer.

Wij
Zo vlechten we onze ‘wij’ in deze 24 uur weer verder in elkaar. Verwelkomen Grietje in ons midden. We lichten onze deksels. Geboortes, achtergrond, belangrijke beelden die we hebben meegekregen over werk en de wereld komen voorbij. We nemen elkaar mee in de gebeurtenissen die ons hebben gevormd. En tijdens het ontbijt zien onze dromen van die nacht het licht. Ik kan niet te veel uit de school klappen maar denk aan: ijsblokken, grote kathedralen, (film)kussen, herenboeren en grote bloemvelden.

… die agendapunten
Die komen ook aan bod, uiteindelijk, en hoe… We werken efficiënt en met focus. Doordat we elkaar echt gezien hebben merk ik dat er klaarheid en mildheid is. We spreken elkaar makkelijk aan, kunnen elkaar horen.

Deze 24 uur overtuigt mij weer dieper over het belang van persoonlijk contact in een team. Voeding voor mijn wijze ik. Ik ben blij dat we als team -als Itip organisatie- leven waar we voor staan. Dat we er steeds weer voor kiezen om te starten bij onszelf, bij onze bron. Zo vullen we met elkaar onze 24 uur met … bezieling en werken vanuit ieders eigen kracht. Precies waar we zo van houden. Met dank aan Gert, Sandra, Marga, Grietje en Hans

Check je bezieling!

mei 2018

Doe jij dat weleens: stilstaan bij de vraag of jij je kostbare werktijd besteedt aan waar jij zin in hebt en ook blij van wordt? De check: hoe is het gesteld met de bezieling in mijn werk?

Om duurzaam gezond te werken is zo’n check echt nodig eens in de zoveel tijd. Om te weten of je nog goed zit of dat je ergens aandacht aan dient te besteden. Nu zou ik je een vragenlijst voor kunnen houden, maar de meest eenvoudige manier om jouw bezieling te checken is gewoon door te kijken in de spiegel naar jezelf en in de spiegel van de mensen om je heen.

Aangeblazen of uitgeblust?
Maar laten we eerst kijken naar dat bijna magische woord ‘bezieling’, dat wordt gedefinieerd als het ‘iets maken of doen met een sterke inspiratie’. Woorden die hierbij genoemd worden zijn: aanblazing, begeestering, hartstocht, enthousiasme, geestdrift, gloedvol. Aanblazing vind ik echt mooi in deze context. Ik herken het ook. Als ik iemand ontmoet die bezield werkt, inspirerend is, dan ervaar ik deze persoon als ‘aangeblazen’. Zachtjes gevuld met iets onnoembaars, ik kan het niet zien of pakken, en toch voel ik de vervulling, ik weet dat het er is, het geeft energie, ik word er blij van. Echt anders dan opgeblazen. Of uitgeblust.

De spiegel-test
Hoe het met jouw bezieling of inspiratie gesteld is, kun je allereerst toetsen door zelf in de spiegel te kijken. Wat zie je dan? Hoe enthousiast ben je? Word je blij van wat je doet, en ervaar je je werk als zinvol? Spreek je er gloedvol over, of houd je liever je mond over je werk? Voel jij je ‘aangeblazen’ als je aan het werk bent, of loop je er op leeg?

Daarnaast is een belangrijk kenmerk van geïnspireerde mensen, dat zij zelf ook inspirerend zijn. Dus, als je wilt weten hoe jouw bezieling ervoor staat, kijk dan eens goed naar de mensen om je heen. Wat zie jij van jezelf in de ander weerkaatst? Welke spiegel houden zij je voor? Ervaar je in gesprekken dat je inspirerend bent, dat je de ander ‘aanblaast’? Ken jij dit heilige vuur, die momenten dat jij zo bevlogen bent dat een ander daardoor geraakt wordt? En zijn die er genoeg of maar sporadisch?

Twee spiegels
Ik krijg zelf vaak twee spiegels voorgehouden: de ene weerspiegelt lastigheden in m’n werk: dan heb ik het over de administratie, een chaos, en wervende activiteiten. In de ogen en reactie van de ander zie ik mijn ‘grumpy’ ik. Die is weinig inspirerend. Mensen in mijn omgeving worden dan moe van mij, blijven liever uit mijn buurt, of raken in verwarring. Daarnaast zijn er heel andere momenten. In een ontmoeting met een mede-vakgenoot bijvoorbeeld. Ik praat dan over de kern van mijn werk: over het echt contact maken met een persoon of intens met een groep mensen werken. In dat gesprek laait mijn vuur op, en zie ik in de ander hetzelfde gebeuren. We inspireren elkaar over en weer. In die uitwisseling voel ik mij als het ware opgetild. En een supergrote bofkont dat ik zulk prachtig werk mag doen. Voor mij gaat het om het evenwicht tussen beide spiegels. Spiegel ‘grumpy’ hoort erbij in ieders leven. De cruciale vraag is: zie ik ook genoeg bezieling in de spiegel?

En jij?
Welke informatie geven de spiegels om jou heen? Durf jij daarin te kijken om te checken hoe het zit met jouw heilige vuur? En wat zie jij dan? Ik ben benieuwd.

Als kind…

mei 2018

Deze week kreeg ik de vraag waarom ik had gekozen voor mijn beroep als psycholoog | coach. Ik had mij antwoord zo klaar. Mijn #beroep past helemaal bij dat wat ik als kind het liefste deed: met de mensen om mij heen bezig zijn, patronen doorgronden, menselijk gedrag begrijpen. Ik ben een geluksvogel.

Als je zoekt naar #werk waarin je je #bevlogen voelt, #flow ervaart, kijk dan eens naar wat jij als kind graag deed. In je jeugd heb je puur spel gecreëerd. Spel waar jij blij van werd. Je werd nog niet gehinderd door zaken als status, maatschappelijk succes etc. Jouw kinderspel bevat dus belangrijke aanwijzingen over wat van oorsprong bij jou past. Het volgende stappenplan helpt je zicht te krijgen op de belangrijke aspecten van jouw baan.

Stap 1 Herinner je wat jij als kind graag deed
Waar speelde je het liefste? Speelde je alleen of met anderen? Welk spel koos je? Wat deed jij precies? Zorg voor een aantal verschillende herinneringen

Stap 2 Maak minimaal 3 speel-schetsen
Beschrijf per spelmoment uitgebreid hoe dit precies ging. Maak een schets van begin tot eind waarin je elementen meeneemt van geur, omgeving, geluiden, gevoel etc.

Stap 3 De fijne momenten
Omschrijf heel precies wat maakte dat jij zo van het spel genoot. Welk onderdeel geeft jou dat warme tevreden gevoel? Stel: je hield van hutten bouwen, ging het je dan om het samenwerken, het leidinggeven, of om het creëren van iets nieuws?

Stap 4 Jouw wezenlijke werk-elementen
Nu kun je benoemen welke elementen voor jou van wezenlijk belang zijn in een baan.

Voor mij is het belangrijk om …. (vb samen te kunnen werken)
Ik ben iemand die ervan houdt om … (vb patronen te begrijpen)
Ik hou ervan om… (vb mijn creativiteit in te zetten)

Als jij in je werk #plezier wil ervaren zal je ervoor moeten zorgen dat deze elementen in je werk plek hebben. Dan kom je tegemoet aan wat jou echt blij maakt, en goed doet, dan werk je met #bezieling.

De winst van de groep

november 2017

Het traject Bezieling in je Loopbaan biedt een combinatie van 5 individuele sessies met een loopbaancoach én 5 losse themadagen met mede-bezielers in een groep. Het element groep biedt een aantal voordelen die je 1 op 1 niet vindt. Daarom ben ik ook zo dol op ons traject.

  1. Inspiratie
    Andere mensen zijn gewoon inspirerend. In een goed begeleide groep zal ieder z’n masker steeds een beetje verder laten zakken. Dan blijkt dat juist het type bij wie je op eerste gezicht denkt: ‘aparte vogel, niet mijn type’, een verrassend originele en frisse kijk op zaken heeft. Deze input verruimt jouw eigen blik. Een ruime blik is onontbeerlijk voor (her)vinden.
  1. Luiwammesen
    Als deelnemer in een groep hoef je niet alles zelf te doen. Je leert via de anderen.  Soms omdat de ander als een spiegel voor je, dan kan je jezelf zien in de ander. Soms omdat iemand iets inbrengt waardoor jij geraakt wordt. Het zit zo: als jij geraakt wordt door de inbreng van een ander, dan weet je dat dit ook over jou gaat. Zo leer je, via de ander.
  1. Yes! Jouw patroon!
    Je schuwt de groep omdat je vermoedt dat je daar zal gebeuren waar je zo’n last van hebt. Bijvoorbeeld: jouw kritisch zijn, zorgen voor iedereen, leiding nemen, afzijdig houden etc. Jouw vermoeden klopt. Een groep is een trigger voor onze patronen. Ik vier dat. Dit is een prachtige kans jouw patroon echt te leren kennen, nieuwsgierig te onderzoeken, met het volle bewustzijn erbij te blijven.
  1. Experimenteren
    Dan komen we bij de volgende stap: ja je zit midden in je patroon, ons volle bewustzijn erbij. De groep biedt je nu de mogelijkheid om te oefenen met andere opties. Je eigen overkomen te onderzoeken, een check te doen. In deze veilige setting zijn we goudeerlijk met elkaar. Er is geen ander belang dan dat het je goed gaat. Dus, jouw groep vormt een prachtig LAB om te onderzoeken en te experimenteren.

Veel last is goud waard

oktober 2017

Ja, ik ben blij als iemand bij mij komt die echt veel last ervaart. Soms ga ik zelfs zo ver dat iemand adviseer (nog) niet te komen, dan proef ik nog niet genoeg van dat magische goedje last.

Wat last zo magisch maakt? Last is de motor achter verandering. Je gaat pas aandacht schenken aan iets als je aandacht er naartoe getrokken wordt. Last/pijn heeft dus een belangrijke signaalfunctie. En dan is het vervolgens belangrijk dat de last groter is dan het plezier.

Stel:
Een vrouw, leert zichzelf aan om op alle vlakken goed te presteren, dit wordt erg gewaardeerd door belangrijke anderen. Ze krijgt hiervoor veel positiefs: waardering voor wat ze allemaal kan, aanzien, een carrière, status, goed verzorgd huis, tiptop kinderen. Op een zeker moment ontstaat naast deze beloning ook last: krampachtigheid, bang ontmaskerd te worden, bang om ‘het’ te verliezen, weinig levenslust, weinig spelen etc. Dat is het moment dat deze vrouw zich meldt zich bij mij. Dan is de hoeveelheid last een graadmeter: komt iemand voor een doekje voor het bloeden, of is iemand bereid is een basisaanname over het leven: ‘ik tel pas mee als ik presteer’ te heroverwegen.

Grenzen verleggen

oktober 2017

Hardlopen met de man. In mijn eentje loop ik al een tijdje steeds hetzelfde rondje, dezelfde afstand, zo rond de 4 kilometer. Eerlijk? Ik ben behoorlijk tevreden met mijzelf dat ik dit met regelmaat opbreng.

Af en toe gaan we samen hardlopen de man en ik. Onze wegen scheiden zich dan op ‘mijn moment’, ik linksaf en hij rechtdoor voor nog een kilometertje of 15 of 20. Deze zondag riep hij mij bij het afscheid nemen nog iets toe, iets over ‘grenzen verleggen’. Als ik alleen verder loop puzzelt dit mij. Hoezo heb ik eigenlijk besloten zo strikt deze hele korte afstand te doen? Die blessure ooit? Apart eigenlijk: een keer een blessure oplopen en vanaf dan zo binnen veilige marges blijven.

O.k., point taken. ‘Grenzen verleggen’ nu gaat het over hardlopen, maar ik ken dit punt goed, ook op andere gebieden in mijn leven. Grenzen verleggen is voor mij iets anders dan door m’n grenzen heen breken. Door de grens heen breken zou nu betekenen dat ik ópeens onbesuisd 13 kilometer ga hardlopen. Kan zeker ook, maar is wat anders. Als ik mijn grens verleg betekent dat dat ik weet waar en hoe de grens nu ligt, en dat ik de grens dan oppak, en rustig en zorgvuldig ergens anders neerleg.

In mijn specifieke hardloop geval: ja, ik besef opeens dat ik een grens heb gecreëerd, ik snap dat deze grens kan worden verlegd, en dat ik degene ben die dat kan doen. En dat áls ik dat doe, ik echt zorgvuldig te werk dien te gaan, voor het behoud van mijn knieën etc.

Sinds die zondag ben ik langzaam mijn hardloopgrens aan het opschuiven. Niet blind zomaar gaan, maar met m’n koppie erbij. Ik realiseer mij ook goed waar mijn weerstand ontstaat: ik vind het spannend om mijzelf een doel te stellen, omdat ik daarmee de kans op ‘niet lukken’ in het leven roep. En niet lukken vind ik gewoon niet zo makkelijk. Natuurlijk is mij dat al gebeurd, dat ’t even niet lukte. Ik bleek veerkrachtiger dan verwacht: ik kon het prima aan. Doelen stellen, een streven hebben, het zorgt ervoor dat ik meer plezier beleef, en meer runner’s high. En daar ben ik gek op 🙂

Als dingen niet doorgaan

oktober 2017

Deze week viel er een gat in mijn agenda, een activiteit van 3 dagen ging niet door. Tel daar geplande voor- en nabereiding bij op, ik had opeens een week vrije ruimte te pakken. Ik was opgelucht dat ik dat grote werk even niet hoef te verrichten. Ik baalde ook, ik had mij verheugd op de samenwerking met mijn collega’s. En er gebeurde iets verrassends: ik wist onmiddellijk waar ik mijn ‘uitgespaarde energie’ op ging richten. Het afgelopen jaar heb ik tot tweemaal toe tijdens een oefening een heel duidelijk beeld gekregen dat ik wilde gaan schrijven. Daar hoorde een dun pennetje en eenvoud bij.

Natuurlijk vulde de week zich gewoon, zo is het nu eenmaal als moeder van 3 kinderen en een eigen praktijk. Maar het verlangen/de richting liet mij niet los. Ik ben dus gewoon begonnen in deze week. Het voelt als het bevrijden iets wat al een tijd in mij zat, en het schrijven leidt tot allerlei andere initiatieven die broodnodig waren. Ik inspireer mijzelf. Soms zeg ik weleens tegen een cliënt: ‘je hebt heel lang gewacht hè, voor je kwam’. Nou, van dat dus.

Dus, hoe fijn als dingen soms niet doorgaan. Even uit de normale gang, en zien wat er ligt te wachten om opgepakt te worden.

Welke schatten hou jij verborgen?

september 2017

Vanmorgen liep ik weer in m’n oude kloffie door t park met de hond. Ik realiseerde mij hoe ik ertoe neig om m’n mooie spullen in de kast te laten hangen. Redenen genoeg: ‘ik zie vandaag toch niemand’, ‘straks wordt t vies, dat zou zonde zijn’, ‘heb niet de perfecte kousen/schoenen/shirtje erbij’, ‘straks krijg ik opmerkingen’..

Zo bestaat het dus dat ik tijd en geld investeer in mooie kleding, opgetogen ben over wat ik uitkies, deze schatten mijn huis in sleep, en dat ik vervolgens toch redelijk slonzie door het leven ga.

Natuurlijk herken ik deze neiging ook op andere gebieden in mijn leven: waarin ik mijn schatten achter houd. Schatten die ik van nature heb, of de schatten waarvoor ik hard heb moeten werken, veel tijd en energie in heb geïnvesteerd.

Daadwerkelijk zeggen wat ik te zeggen heb in het contact met een ander. Het toepassen van nieuwe werkvormen. Ideeën die we hebben om meer bekendheid te geven aan t loopbaanwerk dat we doen bij het ITIP. Ik breng zaken in stelling, maar vind het bloedspannend om het daadwerkelijk af te maken. De concrete uitvoering. Om dezelfde redenen dat ik mijn kleren laat hangen: ’t is niet perfect, ik weet niet zeker, misschien zit ik mis. Die kwetsbaarheid.

Zo is het mijn uitdaging om mijn schatten ook écht de wereld in te brengen.

En nu lonkt het dus, om dit stukje voor mijzelf te houden… Jij weet nu waarvoor ik heb gekozen. Straks doe ik ook nog iets leuks aan. Gewoon omdat het kan.

Zen de kerst door

december 2016

Ga daar maar eens aan staan… voor velen van ons een behoorlijke klus. Eind 2016 werd ik hierover geïnterviewd door de Margriet. Zo’n goede aanleiding om mij heerlijk te verdiepen in een onderwerp. Ter voorbereiding ging ik in gesprek met Bas Klinkhamer (directielid ITIP) hierover. Twee belangrijke zaken voor mij:

Besef dat de tijd van het jaar jou oproept tot rust nemen, naar binnen keren, vertragen. Kijk hoe je aan deze natuurlijke behoefte tegemoet kan komen in de hectische weken van Kerst.

Bereid je voor: hoe jij wil zijn, hoe jij wil doen en met wie, en zet daar op in. Op tijd, helder en creatief. Dan kan je binnen deze kaders vrij en flexibel zijn.

Lees hier het volledige artikel »

Meeslepende liefde in de zomervakantie?

februari 2016

De zomervakantie. Het ideale moment voor een grote, meeslepende liefde. Een liefde die misschien maar 3 weken duurt, maar die je wel je hele leven blijft herinneren. Volgens onderzoek van een grote reis-website vindt 44% van de Nederlanders een vakantieliefde het beste wat je kan overkomen. Maar hoe komt het toch dat we in de zomer zo snel verliefd worden. Dat vraagt Ron aan psychologe Edith ter Hoeven.

Luister het radiofragment (ca. 4 minuten) hier »